Secretaris:


Hans Boessenkool
jboessenkool@home.nl
Penningmeester:


Jan Kool

ja.kool@home.nl
Archief, Redacteur Nieuwsbrief
en Witte Bison:

Frits Roest
frits.roest@gmail.com
Vice Voorzitter, algemene zaken,
en beheerder Bibliotheek:

Jan Willem van der Jagt
jwvdjagt@gmail.com
Bestuur:
De vereniging is opgericht in 2006, en komt tweemaal per jaar bij elkaar rond mei en november. De eerste bijeenkomst is tevens de algemene ledenvergadering.
De vereniging  brengt regelmatig een nieuwsbrief uit, en tweemaal per jaar verschijnt het verenigingsblad "De Witte Bison". De vereniging telt 100 leden.
Deze website is voor het laatst gewijzigd op 15 september 2019
Eerstvolgende bijeenkomsten:
9 november 2019.
9 mei, en 14 november 2020.
"De witte Bison"
Het verenigingsblad.
Voorzitter, externe betrekkingen,
P.R., Evenementen:
Ger Tielen
ger.tielen@xs4all.nl
Bankrekening:
NL85 RABO 0113 9355 01  t.n.v.
Karl May Vereniging
KvK-nr. 20148588.
Fiscaal nummer 820328777
Instagram
Facebook
Webmaster:


Jurjen Wolters
jurjenwolters@outlook.com





 
 



De originele Duitse tekst kent twee versies, allereerst een voorafdruk voor het tijdschrift
"Augsburger Postzeitung", in de bijlage Lueginsland (1909-1910 ;   www.karl-may-gesellschaft.de/kmg/primlit/reise/winn_4/reprint/index.htm) en dan de boekuitgave van Fehsenfeld (1910 ;  www.karl-may-gesellschaft.de/kmg/primlit/reise/gr/gr33/index.htm). Er is weinig verschil tussen deze teksten.  De Fehsenfeld-editie is uitgebracht met twee verschillende voorplats :  het eerste, zeldzaamste, heeft dezelfde afbeelding als Winnetou I-III, de tweede heeft een illustratie uit 1903 van Sascha Schneider, oorspronkelijk getiteld "Die sterbende Menschheit".

Voor de lectuur in het Nederlands kan men m.i. het beste kiezen voor de Becht-uitgave (1e of 2e ed.), die op de originele Fehsenfeld-tekst gebaseerd is, of voor de Skarabee-editie.  Hierbij moet wel aangetekend worden dat de Becht-teksten in het algemeen gesproken minder onbewerkt blijken te zijn dan eerder gedacht.  De Spectrum-tekst komt om de genoemde reden minder in aanmerking.

Veel leesplezier gewenst !

N.b.  Het is goed hier te wijzen op twee niet onbelangrijke tekstverbeteringen : 
    1.  Als Old Shatterhand in het spookachtige ‘Huis des Doods’ de vijandig gezinde opperhoofden en medicijn­mannen wil afluisteren, zegt Klara :  “Het is, of wij in de hel zijn!” (Becht 1e dr., p.224 ;  vgl. Spectrum p.201).  Maar in de oorspronkelijke tijdschriftuitgave (p.51 b) leest men :  “Danke im Inferno!”, wat ongetwijfeld een leesfout is voor “Dante im Inferno!”.  Karl May heeft het in zijn werken en correspondentie vaak over Dante en zijn Inferno (de tekst in de boek­uitgave van Fehsenfeld, p.367, waarop alle latere bewerkingen en vertalingen gebaseerd zijn, is kennelijk een verlegen­heids­oplossing :  “Denke, wir sind im Inferno!”).

    2.  Wanneer Old Shatterhand bij het ‘Slot’ van Tatellah Satah aankomt, geeft hij de indruk weer die de bouwkunst van de Indianen op hem maakt :  ‘ ... al deze bouwwerken ... waren echt-Indiaansch.’ (Becht 1e druk, p.255 ;  vgl. Spectrum p.230).  In de tijdschriftuitgave (p.108 a) is ook hier sprake van een leesfout :  ‘... einen ... indischen Eindruck’, waar duidelijk bedoeld is ‘kindischen Eindruck’ (Fehsenfeld, p.416, heeft er van gemaakt :  ‘indianischen Eindruck’).  Het kinderlijke van de Indiaan is juist in dit boek een belangrijk thema.
    Zulke leesfouten komen bij het verwerken van handgeschreven tekst vaker voor.



Tekst door Jan Willem van der Jagt.
Boekbespreking "Winnetou's Testament"


Voor de boekbespreking tijdens de Karl May-dag in november a.s. is gekozen voor Karl May's laatste roman, "Winnetou's Testament" (of: "De Boodschap van Winnetou"). Oorspronkelijk was de titel van dit werk Winnetou IV, dat daardoor nauw wilde aansluiten bij de trilogie Winnetou I-III.  Vanaf de tweede druk (1914) heeft de Karl May Stiftung -voorloper van de Verlag- in Radebeul de titel gewijzigd in "Winnetous Erben" (d.i. "Winnetou's erfgenamen"). Dit was enerzijds in verband met het feit dat dit boek tot het latere werk van Karl May hoort, dat duidelijk andere wegen inslaat dan de bekende avonturenromans over Amerika en Ori
ënt, en anderzijds omdat men wilde vermijden dat de lezers zouden verwachten dat Winnetou zelf optrad.  Tot 1931 is daarbij de tekst verder onveranderd gebleven.  Maar vanaf dat jaar is het werk in een grondige bewerking bij de Karl May Verlag verschenen (vanaf het 89e dzd.), die 75 bladzijden korter is (548 i.p.v. 623 blz.).  Bovendien heeft men daarbij in de handeling ingegrepen door de figuur van de verder nergens bij Karl May voorkomende Max Pappermann uit te splitsen over de "omgekeerde toasts" uit de Old Surehand-serie, wat uiteraard een heel ander beeld geeft.  Literair-historisch is dit niet te verdedigen, juist ook omdat Karl May zijn late werk heel zorgvuldig formuleert, en daar een duidelijke bedoeling mee heeft.  Bovendien moet vermeld worden dat de persoon van Max Pappermann ongetwijfeld een zelfspiegeling van de auteur is (zoals vaak bij personen met de voornaam 'Max', die te vergelijken is met zijn achternaam 'May').  Na de oorlog heeft men deze operatie weer ongedaan gemaakt, zodat de Bamberg-editie de figuur van Pappermann biedt, maar overigens zoals te verwachten bewerkt is.

In ons taalgebied vertonen de vooroorlogse edities (m.n. Becht en HUF c.s.) een tekst met Papperman, terwijl merkwaardig genoeg voor de naoorlogse pocketserie van Het Spectrum juist teruggegrepen is op de versie met de "toasts".  Dit is voorzover ik het kan overzien ook het geval met de hierop gebaseerde uitgaven, zoals Kadmos.  De versie van Skarabee daarentegen gaat terug op de Bamberg-uitgave, dus met Pappermann.